Carapuchiña

Tódolos contos clásicos son motivo de estudo entre os expertos. Pero... ¡uns máis que outros! E, nesne senso, Carapuchiña rompe tódolos teitos.
Sobre este conto recréanse centos de escrituras, de interpretacións...Hai Carapuchiñas en verso, en imaxes, en teatro.
Toda esta producción non fai máis que dar fe da súa universalidade.
Para aquelas aulas que vos decidades por este conto, aí van varias ligazóns:
Un recopilatorio de varias edicións en galego, algunhas das cales xa están na nosa biblioteca.
Outra Guía, esta vez de CIVICAN: Las mil caras de Caperucita .
Un excelente artigo da profesora Blanca Álvarez que afonda no personaxe: Caperucita Roja: la búsqueda de la identidad
E uns artigo da revista Imaginaria:
Algunas palabras bastan: niña, abuela, bosque, flores, lobo y... ¡Caperucita por siempre! de Elisa Boland.
O certo é que estamos a ter dificultades para conseguir algúns libros, sobre todos os editados en galego. Polo que precisamos da colaboración de todos e todas para buscalos, topalos e traelos.
Este traballo promete!

O Proxecto

Este é o texto inicial do noso PDI Cántos contos contas ti?, o punto de partida do noso traballo para este curso.

Segundo vaiamos avanzando no traballo irase enriquecendo, completando... porque ese é o espíritu dos Proxectos feitos entre todos/as: CONSTRUIR.

Facémolo público coa idea de que o teñades sempre a man pero tamén para que poida seren usado por cantos gosten del. Citar a procedencia será, coma decote, a única condición.
E, agora... ADIANTE!!!

Esto era unha vez...

Esto era unha vez unha sereíña que vivía nas Sisargas. Frente ó Milladoiro.

Chamábase Eleonora Nacarina pero, rodeada todo o día de fanecas, xurelos, calamares, percebes... que andan sempre con tanta présa escapando das redes que os pescan, das gaivotas que os queren papar e buscando a súa propia comida... ese nome era moi longo!
Así é que todos lle chamaban Leo.E a ela non lle importaba nada: quería moito ós seus amigos

Leo adoecía por ir ó Milladoiro e, hai máis dun ano, cando estiveron de obras na biblioteca pensou que era o seu momento: entraba cada noite e lía, e lía...¡que ben o pasaba!

Cando inauguraron a nova biblio, Leo xa non quixo marchar: mandou unha carta ós rapaces contándolles a súa historia e agora,cando quere, volve alí a ler tódalas cousas novas que van mercando.

De cando en vez, ela mesma é quen lles leva libros ou películas, ou propónlles algún xogo.

Agora Leo é amiga de tódolos rapaces e rapazas do Milladoiro e tamén vai ler todo canto escriban aquí.

¡Que ben se pasa neste cole!